Uncategorized

Show me the money [μέρος γ]

  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  • 10
  •  
  •  
    10
    Shares

Show me the money

(part C-‘cuz all we are, is dust in the wind)

Γράφει ο Παναγιώτης Κουνατίδης

Φτάσαμε επιτέλους στο τρίτο και τελευταίο μέρος αυτού του πονήματος. Δεν θα σας κουράσω άλλο με προλόγους, απλά για χάριν του κειμένου θα αναφέρω ότι μπορείτε να βρείτε εδώ το πρώτο μέρος του κειμένου και εδώ το δεύτερο.

Κατ’ αρχήν θέλω να αναφέρω ότι σε όλα αυτά τα συστήματα, όταν ένα μέλος αποχωρήσει από την ομάδα (ή από τη ζωή), αυτά τα οποία είχε μέχρι εκείνη τη στιγμή «υπό την κυριαρχία» του, επιστρέφουν ξανά στη κεντρική διαχείριση και διαμερίζονται εκ νέου, βάση των κανόνων που έχει θέσει η κάθε ομάδα. Οπότε, όσον αφορά τα νέα αυτά, πιο ριζοσπαστικά συστήματα διαμοιρασμού και το δικαίωμα της κληρονομιάς, είναι ξεκάθαρο ότι έχουν χωρίσει τα τσανάκια τους δια παντός και πλέον δεν υφίσταται η αέναη συσσώρευση πλούτου από τη μία γενιά στην επόμενη. Για να επιστρέψω στο παράδειγμά μου-προσωπική εμπειρία, όταν πρωτο-δημιουργήθηκε η ανάγκη για διαμοιρασμό των αγαθών που αποκτούσε μέσω κοινών εμπειριών-προσπαθειών η ομάδα στην οποία ήμουν μέλος, ο τρόπος που βρέθηκε ήταν στην πράξη ανεπαρκής, μιας και σε βάθος χρόνου δημιουργούσε συνθήκες ανισότητας μέσα στην ομάδα και ειδικά ανάμεσα στα νέα μέλη και τα παλαιότερα.

Αυτό συνέβη γιατί πολύ απλά το πρώτο σύστημα που χρησιμοποιήσαμε ήταν more or less αρκετά ίδιο με αυτό το οποίο λειτουργεί ο κόσμο μας σήμερα. Από τη μία πλευρά είχαμε τα «αγαθά» τα οποία έπρεπε να διαμοιραστούν και τα οποία είχαν «κοστολογηθεί» αναλόγως την αξία τους και από την άλλη είχαμε τον τρόπο που ο καθένας μέσα στην ομάδα «πληρωνόταν» για τις προσπάθειές του στην ομάδα και η οποία πληρωμή ήταν σε ευθεία συνάρτηση με το χρόνο που ξόδευε ο καθένας για τις κοινές δραστηριότητες/εργασίες της ομάδας. Εδώ είναι σημαντικό να τονισθεί ότι λόγω ενός ορίου που υπήρχε από το ίδιο το παιχνίδι ως ανώτερο αριθμό ατόμων για μία κοινή δραστηριότητα, ακόμη και αυτοί οι οποίοι ήταν παρόντες αλλά για τους χι, ψι λόγους προτιμήθηκαν άλλοι στη θέση τους ως πιο κατάλληλοι, «πληρωνόντουσαν» κανονικά για τον χρόνο που ξόδευαν ως “stand by”.

Παρόλο που όλα θα έπρεπε να κυλούσαν ομαλά και όλοι να ήταν ευτυχισμένοι, αυτό στην πραγματικότητα δεν συνέβη ποτέ, αλλά αντιθέτως υπήρχαν συνεχώς εντάσεις και δράματα μεταξύ της ομάδας. Η κύρια αιτία για αυτό ήταν και εδώ η συσσώρευση πλούτου σε βάθους χρόνου. Συγκεκριμένα γινόταν γρήγορα εμφανές σε ένα νέο μέλος, ότι όσο και να προσπαθούσε, όσο χρόνο και να διέθετε, δεν θα μπορούσε ποτέ να φτάσει ένα παλιό μέλος και να διεκδικήσει «επί ίσους όρους» ένα αγαθό που επιθυμούσε. Επίσης ακόμη και ανάμεσα σε μέλη που είχαν μπει στην ομάδα τον ίδιο χρόνο πάνω κάτω δημιουργήθηκαν προβλήματα λόγω ανταγωνισμού για ένα συγκεκριμένο «αγαθό» που επιθυμούσαν από κοινού, με αποτέλεσμα να συσσωρεύουν πλούτο περιμένοντας τη στιγμή που θα μπορούσαν να αγοράσουν αυτό το ένα αγαθό και παραμελώντας την ίδια στιγμή άλλα που θα καλυτέρευαν τη δυναμική τους και προσωπικά και μέσα στην ομάδα και των κοινών δραστηριοτήτων τους με αυτή.

Τότε ένα πρωινό, ένας από τους διαχειριστές του συστήματος διαμοιρασμού εμφανίστηκε με μία αρκετά ριζοσπαστική ιδέα που πίστευε ότι θα μπορούσε να εξορθολογήσει το σύστημα και να επιφέρει μία ισορροπία σε αυτό. Ουσιαστικά η κύρια καινοτομία που παρουσίασε ήταν η εισαγωγή μίας νέας έννοιας σε αυτό, πλην του κόστους των «αγαθών» και της «περιουσίας» του κάθε μέλους της ομάδας (έσοδα/έξοδα δηλαδή). Το όνομα αυτής ήταν χρονική φθορά ή αλλιώς “decay” και ο οποίος θα είναι ο όρος που θα χρησιμοποιούμε από εδώ και πέρα. Μπορεί να μη σας γεμίζει το μάτι εκ πρώτης όψεως, αλλά η αλήθεια είναι ότι άλλαξε όλα τα μέχρι τότε δεδομένα κάνοντας κάτι πολύ απλό. Τι ήταν αυτό; Ουσιαστικά πρόσθεσε μία μεταβλητή και στην αξία των «αγαθών» (αφού τα αποκτούσε κάποιος) αλλά και στη συνολική «περιουσία» των μελών της ομάδας που ήταν σε άμεση συνάρτηση με το χρόνο. Για χάριν του παραδείγματος το decay ήταν ισόποσο (π.χ. 6%) και επιβαλλόταν κάθε εβδομάδα στο σύνολο των εξόδων και των εσόδων κάθε μέλους της ομάδας. Φυσικά υπήρχε συνεχώς επίβλεψη από τους διαχειριστές και οποτεδήποτε αποφασιζόταν ότι χρειαζόταν κάποια ρύθμιση (είτε να ανέβει/κατέβει το ποσοστό του decay είτε στα έσοδα, είτε στα έξοδα είτε και στα δύο), αυτό συνέβαινε.

Τι σημαίνει όμως στην πράξη το decay και ποια τα αποτελέσματα που είχε στη λειτουργία της ομάδας; Με απλά λόγια αυτό που κάνει το decay είναι το εξής. Κάθε εβδομάδα (αυτό μπορεί σε άλλα παραδείγματα/εφαρμογές να είναι κάθε μήνα ή χρόνο ή οποτεδήποτε), το σύνολο των εξόδων, όπως επίσης και το σύνολο των εσόδων που έχει κάνει κάποιος μέχρι εκείνη τη στιγμή μειωνόταν κατά Χ%. Αυτό αυτόματα οδηγούσε σε μία κατάσταση όπου η συσσώρευση ήταν κάτι που μακροπρόθεσμα μπορούσε να έχει ΜΟΝΟ αρνητικές συνέπειες. Από τη στιγμή που η αξία του αγορασμένου «αγαθού» συνεχώς μειωνόταν σε βάθος χρόνου ήταν ανώφελο κάποιος να μην το αγοράσει τη στιγμή που ήταν εύκαιρο και να περιμένει για κάτι καλύτερο, αφού ήταν αρκετά πιθανό το σενάριο που όταν θα του παρουσιαζόταν η ευκαιρία για το κάτι καλύτερο, αυτό που ήδη είχε αγοράσει και χρησιμοποιούσε μέχρι να έρθει το κάτι καλύτερο να έχει σχεδόν μηδενική αξία, οπότε ουσιαστικά να μην του «κοστίζει» πλέον τίποτα.

Φυσικά η κύρια ριζοσπαστικότητα του decay βρίσκει εφαρμογή στη μείωση κατά Χ% της συνολικής περιουσίας κάθε μέλους της ομάδας, εκτός της αξίας κάθε αγορασμένου αγαθού. Πολύ απλά αυτό σημαίνει ότι κάθε μέλος μπορεί να είχε τη δυνατότητα να αυξάνει την περιουσία του συμμετέχοντες στις κοινές δραστηριότητες της ομάδας, αλλά την ίδια στιγμή λόγω της φύσης του συστήματος και της εφαρμογής του decay, η περιουσία του θα μειωνόταν σταθερά εβδομαδιαίως σε ένα μικρότερο ποσοστό (ή και μεγαλύτερο αν για κάποιο διάστημα απουσίαζε από τις κοινές δραστηριότητες). Με αυτόν τον τρόπο το ίδιο το σύστημα σε ανάγκαζε να «ξοδεύεις» την περιουσία σου σε αγαθά, γιατί έτσι και αλλιώς αυτή θα από-μειωνόταν σε βάθος χρόνου. Ειδικά για τα πιο ενεργά μέλη, αυτά που στηρίζανε κατά κόρον τις δραστηριότητες της ομάδας, η συνεχή «σπατάλη» της περιουσίας τους ήταν μονόδρομος, μιας και μακροπρόθεσμα θεωρητικά (και πρακτικά) η περιουσία τους δεν θα μειωνόταν ουσιαστικά όσο και αν «ξόδευαν», αφού το decay θα εφαρμοζόταν και στα έξοδα τους και στα έσοδα τους.

Γίνετε εύκολα κατανοητό (ελπίζω) ότι η συσχέτιση και της παραγωγικής και της καταναλωτικής αξίας με το χρόνο σε ρυθμό μειωτικό, είναι μία παραμετροποίηση που μπορεί να επιφέρει τεράστια ισορροπία σε ένα μελλοντικό σύστημα διαμοιρασμού του πλούτου. Αυτή τη στιγμή στο σύστημα στο οποίο όλοι μας ζούμε η μόνη συσχέτιση που υπάρχει με το χρόνο είναι σε κάποιες περιπτώσεις αγαθών (άρα καταναλωτικής αξίας) και σε αυτές τις περιπτώσεις όχι πάντα μειωτικά όπως π.χ. στα ακίνητα που σε γενικές γραμμές ακολουθεί αυξητική συσχέτιση (μέχρι δηλαδή να σκάσει η φούσκα τους όπως έγινε πρόσφατα στην Ελλάδα). Αντιθέτως η παραγωγική αξία (και υπεραξία μιας και μιλάμε για το δικό μας μοντέλο) έχει σε γενικές γραμμές αυξητική συσχέτιση με το χρόνο, οπότε και καταλήγουμε σταδιακά και στο φαινόμενο της κληρονομικότητας. Στο γεγονός δηλαδή να μπορεί κάποιος να ξεφύγει από τα στενά όρια του ατομικού χρόνου που του έτυχε και να διαιωνίσει την παραγωγική του αξία στο μέλλον κληρονομώντας την σε άλλους ανθρώπους.

Κλείνοντας μιας και έχω την αίσθηση ότι πιθανότατα να έχετε κουραστεί κάπως στα δύο τελευταία μέρη με όλες αυτές τις έννοιες και τα παραδείγματα (και τη ραστώνη του καλοκαιριού), θα ήθελα να επισημάνω το εξής. Θεωρώ ότι ως κοινωνίες και ως ανθρώπινο είδος γενικότερα, η μόνη ελπίδα που έχουμε για να επιβιώσουμε στον πλανήτη αρμονικά είναι να αντιληφθούμε πλήρως την πεπερασμένη μας φύση, τη σχέση που έχουμε με τον χρόνο παραγωγικά και πως θα μπορέσουμε να στήσουμε τη μελλοντική κοινωνία μας σε συνάρτηση με αυτά τα δύο. Ελπίζω αυτή η τριλογία να είναι μία καλή τροφή για σκέψη και γιατί όχι μία βάση για περισσότερες συζητήσεις/σκέψεις/κείμενα!

Related Post

Click to comment

Leave a Reply

avatar

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

  Subscribe  
Notify of
To Top
This website stores some user agent data. These data are used to provide a more personalized experience and to track your whereabouts around our website in compliance with the European General Data Protection Regulation. If you decide to opt-out of any future tracking, a cookie will be set up in your browser to remember this choice for one year. I Agree, Deny
646