Uncategorized

Show me the money [μέρος β]

  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  

Show me the money

(part B- time is money, my friend)

Γράφει ο Παναγιώτης Κουνατίδης

Πέρασαν αρκετές μέρες από το πρώτο μέρος αυτού του πονήματος, οπότε έχετε το δικαίωμα να λιθοβολήσετε τον πιανίστα. Θα ήθελα να ευχαριστήσω το ράθυμο καλοκαίρι και την άπειρη ζέστη που το συνοδεύει για αυτό! Και επειδή μετά τον πρόλογο του πρώτου μέρους, τα επόμενα είναι κατιτίς πιο δυσνόητα, σας υπόσχομαι ότι θα το στείλω στον JoDi αφού το έχω ολοκληρώσει και το τρίτο μέρος για να μην μένετε με την αγωνία!!

Οπότε μετά τις κλασικές δικαιολογίες αναβλητικότητας, θα συνεχίσω την προσπάθειά αποδόμησης του υπάρχοντος συστήματος διαμοιρασμού του πλούτου και του δικαιώματος της κληρονομιάς, που είναι κατά την προσωπική μου άποψη οι κύριες αιτίες για την ανισότητα που παρατηρείται στον κόσμο μας σήμερα. Επειδή όμως το να καταδεικνύεις τι είναι λάθος, μπορεί να είναι ένα πρώτο βήμα, ποτέ όμως δεν είναι αρκετό για να πείσεις κάποιον και να προχωρήσουμε όλοι μαζί στην επόμενη μέρα, θα προσπαθήσω να το συνδυάσω με σκέψεις και προτάσεις από διαφορετικά συστήματα διαμοιρασμού αγαθών, κάποια από τα οποία έχω δει στην πράξη να δουλεύουν, φυσικά σε αρκετά πιο μικροσκοπικό επίπεδο από αυτών των κοινωνιών-κρατών.

Όσον αφορά το «δικαίωμα» της κληρονομιάς νομίζω από το προηγούμενο κείμενο έγινε αρκετά εμφανές, ότι το μόνο που κάνει είναι να συντηρεί το δικαίωμα αυτών που κατά κύριο λόγο έχουν συσσωρεύσει το πλούτο σήμερα, στο να συνεχίσουν να κατέχουν αυτό τον πλούτο «εις τους αιώνες των αιώνων, αμήν». Ευτυχώς πλέον, τουλάχιστον στο Δυτικό κόσμο, ως κληρονομιά θεωρούνται μονάχα τα αγαθά και τα χρήματα (γλυτώσαμε από τους δούλους-δούλους και κρατήσαμε τους δούλους-εργάτες). Σε αυτό το σημείο θα ήθελα να ανοίξω μία μικρή παρένθεση και να αναφέρω την συνεκτικότητα που έχει το δικαίωμα της κληρονομιάς με τα πνευματικά δικαιώματα και να αναλογιστούμε όλοι μαζί την τρομακτική αλλαγή που έχει επιφέρει σε αυτά, η έλευση του internet και η λογική του ελεύθερου διαμοιρασμού «αγαθών» μεταξύ των χρηστών.

Κλείνοντας την παρένθεση, είναι εμφανές νομίζω ότι οι νέες τεχνολογίες έχουν αρχίσει να μετατοπίζουν τον κόσμο αυτό σε έναν πολύ μεγαλύτερο βαθμό διασύνδεσης και όλο και περισσότερα από αυτά που θεωρούσαμε ως δεδομένα καταλήγουν στο χρονοντούλαπο της ιστορίας. Επίσης λόγω αυτών των νέων τεχνολογιών, έχουν αρχίσει και δημιουργούνται διάφορες κοινότητες ανθρώπων που έχουν ως βάση επικοινωνίας τους, το internet, και μέσω και αυτού καταφέρνουν να οργανώνονται για να μπορέσουν να μοιράσουν τα αγαθά που αποκτούν ως κοινότητα, χωρίς τη διαμεσολάβηση εγχρήματων ανταλλαγμάτων. Είναι τόσες πολλές αυτές οι κοινότητες και η καθεμία πειραματίζεται σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό με τα συστήματα διαμοιρασμού αγαθών, που είναι στατιστικά αδύνατο να μην έχουν φτάσει κάποιες από αυτές στο «ιδανικό». Σε ένα τέτοιο σύστημα, που θα μπορεί υπό προϋποθέσεις να εφαρμοστεί σε μακροσκοπικό επίπεδο και σε βάθος χρόνου να αντικαταστήσει το παρωχημένο αυτό σύστημα με το οποίο λειτουργούμε σήμερα.

Ένα τέτοιο σύστημα είχα την ευκαιρία να συναντήσω σε μία τέτοια κοινότητα που προανέφερα και η οποία είχε δημιουργηθεί σε έναν κόσμο που ουσιαστικά δεν υπάρχει, αυτόν ενός MMORPG (Massive Multiplayer Online Roll Playing Game). Για όσους δεν γνωρίζουν τα MMORPG βρίσκονται στο επίκεντρο του online gaming τα τελευταία δέκα και κάτι χρόνια. Στο πιο γνωστό τίτλο από αυτά, τις χρονιές που μεσουρανούσε, συμμετείχαν πάνω από 12 εκατομμύρια άνθρωποι. Νομίζω είναι εμφανές ότι όταν αναφερόμαστε σε τόσους πολλούς ανθρώπους δημιουργούνται όλες αυτές οι συνθήκες που μπορούν να επηρεάσουν ένα σύστημα διαμοιρασμού αγαθών-πλούτου και να φανεί στην πράξη αν αυτό έχει τις προοπτικές να λειτουργήσει σωστά ή όχι.

Θα μου πείτε, και μπορεί να έχετε και δίκιο, ότι τόσα έχουμε στο κεφάλι μας κι εσύ μας αραδιάζεις τις εμπειρίες σου από παιχνίδια; Πρώτον το συγκεκριμένο παράδειγμα αφορά μία κατάσταση διαμοιρασμού αγαθών ανάμεσα σε μία ομάδα ανθρώπων με κοινούς σκοπούς και επιδιώξεις και δεύτερον και κυριότερο όλο αυτό αφορά το πώς θα μπορέσει αυτή η ομάδα ανθρώπων να λειτουργήσει ομαλά σε μία κατάσταση που έχει σχέση με την ποιότητα του ελεύθερού τους χρόνου. Πιστέψτε με ο άνθρωπος ως ον είναι αρκετά απαιτητικό, αλλά όταν αφορά την ποιότητα του ελεύθερού του χρόνου, οι απαιτήσεις του εκτοξεύονται (και καλά κάνουν αν με ρωτάτε). Εκεί είτε δημιουργείς μία κατάσταση που να τον ικανοποιεί και να νιώθει ότι δεν τον αδικείς ή δεν χάνει το χρόνο του άδικα, είτε πολύ απλά θα ψάξει να βρει μία άλλη κατάσταση που να τον ικανοποιεί.

Φυσικά, το παράδειγμα που θα σας αναλύσω στο τρίτο μέρος του κειμένου μπορεί να αφορά ένα σύστημα διαμοιρασμού αγαθών που θεωρώ δίκαιο και με προοπτικές να εφαρμοστεί με κάποιες μικρές αλλαγές και εκτός του πλαισίου για το οποίο δημιουργήθηκε (ενός παιχνιδιού εν προκειμένω), αλλά θα ήθελα να μην τρέφετε αυταπάτες. Η πλειοψηφία των ομάδων ακόμη και μέσα στο παιχνίδι είχε επιλέξει κλασικούς, συμβατικούς τρόπους για να διαμοιράζονται αυτά τα αγαθά. Οι οποίοι ξεκινούσαν σε μία πλήρη αντιστοίχηση με το υπάρχον σύστημα μέσα στο οποίο λειτουργούμε σήμερα και φτάνανε ακόμη και σε παλαιότερης «κοπής» συστήματα που θυμίζανε έντονα φεουδαρχικές και ολιγαρχικές πρακτικές με τη δημιουργία «επιτροπών διαμοιρασμού», όπου δύο-τρία άτομα σε ένα σύνολο πενήντα και βάλε, είχαν τον απόλυτο έλεγχο και αρμοδιότητα όσον αφορά το ποιος θα πάρει τι.

Όπως καταλαβαίνετε τελικά δεν έχει σχέση αν ένα σύστημα εφαρμόζετε στον πραγματικό κόσμο ή σε έναν εικονικό, πάντα θα υπάρχουν επιτήδειοι να οικειοποιηθούν τους κόπους και το χρόνο άλλων με σκοπό να επωφεληθούν πρωτίστως οι ίδιοι και ο κύκλος τους. Δυστυχώς το ίδιο συμπέρασμα έχει ισχύ και για την απέναντι πλευρά, πάντα θα υπάρχουν άνθρωποι που προτιμούν να καθοδηγούνται και να εξουσιάζονται, γιατί «έτσι λειτουργεί ο κόσμος», αλλά επίσης πάντα, θα είναι στο χέρι μας (όλων των υπολοίπων), να βάλουμε ένα στοπ, να αλλάξουμε σελίδα και να προχωρήσουμε σε ένα μέλλον που θα χαιρόμαστε να ζουν και να μεγαλώνουν τα παιδιά μας και ας επωφεληθούν και οι μεν και οι δε!

Related Post

1 Comment

1 Comment

  1. Pingback: Show me the money [μέρος γ] • Jo Di

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

To Top