ΒΙΝΤΕΟ

Deja vu

  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  • 113
  •  
  •  
    113
    Shares

Ήταν Απρίλης του 2014, όταν η κυβέρνηση Σαμαρά, επιχείρησε τη λεγόμενη “έξοδο στις αγορές“, μετά από 4 χρόνια μνημόνια, διάλυση της κοινωνίας και της οικονομίας, την ανεργία στα ύψη και τους νέους να μεταναστεύουν μαζικά ή να διαβιούν στη σκιά των γονιών τους. Την κυβέρνηση κλυδώνιζαν οι αποκαλύψεις για την σχέση της σε κεντρικό επίπεδο, μέσω του Π. Μπαλτάκου με την Χρυσή Αυγή.

Jo Di graphics – Απρίλης 2014

Τα εκδοτικά κέντρα στην Ελλάδα χάρηκαν και έσπευσαν να διαφημίσουν με τον καλύτερο τρόπο την είδηση της εξόδου, επισκιάζοντας για άλλη μια φορά το σκάνδαλο Μπαλτάκου και αλλάζοντας την ατζέντα. Κυβερνητικά στελέχη είτε φανερά είτε μέσω διαρροών προσπαθούσαν να πείσουν πως ο δανεισμός από τις διεθνείς αγορές (ή λεγόμενη έξοδος) είναι κάτι σημαντικό και θετικό για τη χώρα, που μόλις είχε “γιορτάσει” την διανομή του πρωτογενούς πλεονάσματος στα σώματα ασφαλείας.

Η αντιπολίτευση, αναγνώριζε ως ένα βαθμό ότι αυτό αποτελούσε στροφή προς την “κανονικότητα”, αλλά από την άλλη τόνιζε πως τα επιτόκια δανεισμού για την έξοδο στις αγορές είναι υψηλά (κοντά στο 5%) και δεν συμφέρουν την οικονομία που ούτως ή άλλως είχε καλύψει τις δανειακές της ανάγκες με τα δάνεια από τους εταίρους (με επιτόκιο στο 1,5%) στο πλαίσιο του πρώτου και δεύτερου μνημονίου με αντάλλαγμα σκληρή και κοινωνιοκτόνα λιτότητα, ιδιωτικοποιήσεις και απώλεια της εθνικής κυριαρχίας.

Σας θυμίζει κάτι;

Αυτό που εξελίσσεται ακριβώς και σήμερα, όταν η κυβέρνηση Τσίπρα, επιλέγει να χρησιμοποιήσει το ίδιο 5ετές ομόλογο εκείνης της περιόδου για την “έξοδο στις αγορές”, επεκτείνοντάς το ως το 2022, σε μία περίοδο που η διάλυση της κοινωνίας και της οικονομίας συνεχίζεται, η πραγματική ανεργία ξεπερνάει το 31%, περισσότεροι από 600.000 άνθρωποι έχουν μεταναστεύσει από την Ελλάδα και η ανεργία των νέων αγγίζει το 50%. Οι ιδιωτικοποιήσεις έχουν ξεπεράσει κάθε προηγούμενο και η εθνική κυριαρχία είναι πλήρως χαμένη εφόσον οι δανειστές έχουν τον κάθε λόγο στη διαδικασία νομοθέτησης στο κοινοβούλιο. Την κυβέρνηση κλυδωνίζουν και πάλι αποκαλύψεις σκανδάλων, για επέμβαση στη δικαιοσύνη και η αλλαγή της ατζέντας είναι η τακτική που επιλέγεται.

Για άλλη μια φορά, τα εκδοτικά κέντρα στηρίζουν την ενέργεια, κυβερνητικά στελέχη επιχειρηματολογούν με την ίδια δεινότητα, όπως όταν κατέκριναν αυτή την κίνηση από τα έδρανα της αντιπολίτευσης και ενώ έχει “γιορταστεί” για άλλη μια φορά “διανομή” του πρωτογενούς πλεονάσματος, ενώ έχει διατυμπανιστεί πως οι δανειακές ανάγκες της Ελλάδας είναι καλυμμένες από το τρίτο πλέον μνημόνιο – με αντάλλαγμα ακόμη πιο σκληρή λιτότητα – εντούτοις καταλήγουν πως θα πρέπει να δανειστούμε επιπλέον χρήματα.

Η αντιπολίτευση, στέκεται κριτικά απέναντι στην κίνηση, χρησιμοποιώντας τα ίδια επιχειρήματα που πριν τέσσερα χρόνια είχε κληθεί να τα αποκρούσει.

Έξοδος στις αγορές ή δανεισμός από τους εταίρους;

Ενώ πολλοί λοιπόν χρησιμοποιούν τη μία ή την άλλη δεξαμενή επιχειρημάτων για να ικανοποιήσουν το εκλογικό τους ακροατήριο, η απάντηση στο ερώτημα είναι πιο βαθιά. Δεν έχει κανένα απολύτως νόημα ο δανεισμός νέων χρημάτων από τη στιγμή που το πολιτικό προσωπικό που διαχειρίζεται αυτά τα χρήματα, δεν το κάνει προς όφελος της κοινωνίας αλλά για τον ακριβώς αντίθετο σκοπό.

Την περίοδο που η Ελλάδα χρεοκόπησε, δανείζοταν από τις “διεθνείς αγορές” σε περιβάλλον “κανονικότητας”, σε συνθήκες “σταθερότητας”.

Αυτό που έφταιγε τότε και αυτό που φταίει και σήμερα είναι ο τρόπος διαχείρισης αυτών των χρημάτων. Αυτό που έφταιγε ήταν οι αμέτρητοι προϋπολογισμοί που έφταναν σε τσέπες γνωστών-αγνώστων πολιτικών και παρατρεχάμενων. Αυτό που έφταιγε ήταν η υπερκοστολόγηση κάθε έργου για την μίζα που κρύβοταν από πίσω. Αυτό που έφταιγε ήταν η χωρίς λογισμό κατασπατάληση του δημόσιου χρήματος (και όχι για συντάξεις και μισθούς όπως φαίνεται από την εξέλιξη αυτών στο πέρασμα των χρόνων) αλλά σε υπόγειες διαδρομές για επιχορηγήσεις που έκαναν κάποιους να πλουτίσουν και σήμερα να σου κουνάν το δάχτυλο ότι φταις.

Από την άλλη την περίοδο της “διάσωσης” από τους εταίρους με το ένα μνημόνιο μετά το άλλο, το σύνολο των χρημάτων, που εξισώσουν στα μούτρα σου με σκληρή λιτότητα και περικοπές, πηγαίνει πίσω στους δανειστές. Μονοψήφιο είναι κάθε φορά το ποσοστό των χρημάτων που μένουν στη χώρα ενώ το υπόλοιπο επιστρέφει πίσω στις τράπεζές τους. Αυτές για τις οποίες φτιάχτηκαν και εφαρμόστηκαν εξ’ αρχής τα μνημόνια.

Ο στόχος πρέπει να είναι η αλλαγή αυτού του πολιτικού προσωπικού με άτομα που θα έχουν ως σκοπό την βελτίωση των συνθηκών της κοινωνίας και όχι την βελτίωση των στατιστικών των τραπεζιτών. Άτομα που θα έχουν ως σκοπό την απόδοση δικαιοσύνης για όσους έβλαψαν διαχρονικά τη χώρα και όχι του εναγκαλισμού και της άφεσης αμαρτιών αυτών. Άτομα που θα έχουν ως σκοπό την διάλυση του παρακράτους και όχι της συνεργασίας μαζί του για να επωφεληθούν προσωπικά.

 

Related Post

Click to comment

Leave a Reply

avatar

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

  Subscribe  
Notify of
To Top