Uncategorized

Show me the money [μέρος α]

  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  

Show me the money

(part A-the prologue)

Γράφει ο Παναγιώτης Κουνατίδης

Κάπου είχα διαβάσει το εξής:

«Για να αποκτήσεις πολλά λεφτά, τρεις τρόποι υπάρχουν. Πρώτος είναι να τα κληρονομήσεις, δεύτερος είναι να τα παντρευτείς και τρίτος να τα κλέψεις».

Φυσικά, με το «πολλά λεφτά», εννοείται «ΠΟΛΛΑ λεφτά». Δεν απευθύνεται στη μεσαία τάξη που δημιουργήθηκε τα προηγούμενα 100-150 χρόνια και κάνουν ότι μπορούν για να την εξαφανίσουν τελείως τα τελευταία 10-15. Ούτε στο αμέσως επόμενο σκαλοπάτι, απαρτιζόμενο κυρίως από μεγαλογιατρούς, δικηγόρους, αθλητές, επιχειρηματίες που τοποθετούν τους εαυτούς στους στα ανώτερα κοινωνικά/οικονομικά στρώματα, αλλά η πικρή αλήθεια είναι ότι η περιουσία τους μπορεί να τους εξασφαλίσει το πολύ αυτούς και τα παιδιά τους (αν δεν «ατυχήσουν» στην πορεία). Απευθύνεται σε αυτούς που έχουν συσσωρεύσει τόσο χρήμα που είναι εξαιρετικά απίθανο ακόμη και τα τετρασέγγονά τους να αντιμετωπίσουν ποτέ κάποιο βιοποριστικό πρόβλημα.

Δυστυχώς οι «υποστηρικτές» αυτού του βάναυσου οικονομικού συστήματος με επίκεντρο το κέρδος, μέσα στο οποίο όλοι μας ζούμε, θα βιαστούν να μου υποδείξουν κάποιους από τους σύγχρονους Μίδες των ημερών μας ως «εξαιρέσεις», σχεδόν αποκλειστικά προερχόμενοι από τις νεότερες τεχνολογίες και δη του ιντερνέτ, με τρανταχτά παραδείγματα τους ιδρυτές του Facebook, της Apple, της Microsoft, του Ebay, της Amazon κ.α. Πάντως ακόμη και σε αυτές τις λιγοστές περιπτώσεις, που δείχνουν να ξεφεύγουν από το αρχικό «γνωμικό» του κειμένου, αν κοιτάξετε την ιστορία τους, θα δείτε ότι όλοι ανεξαιρέτως έκλεψαν . Μπορεί όχι λεφτά απ’ ευθείας, αλλά ΙΔΕΕΣ άλλων σε κάποια στιγμή πριν τη γιγάντωσή τους. Είναι τέτοια η φύση των νέων αυτών τεχνολογιών, που το εκάστοτε «προϊόν» είναι αποτέλεσμα συλλογικής προσπάθειας, διαμερισμού ιδεών, μέχρι να έρθει ο εκάστοτε «έξυπνος» να προσθέσει μία δική του ιδέα, να την παρουσιάσει ως ιδιαίτερη και μετά να οικειοποιηθεί το «προϊόν» στο σύνολο του, να το πατεντάρει και να θησαυρίσει.

Όπως και να έχει, ακόμη και αν δεχτώ τα παραπάνω παραδείγματα ως εξαιρέσεις, ο κανόνας συνεχίζει να υφίσταται. Το θέμα είναι πως μπορούμε ως κοινωνία να φτάσουμε σε ένα σημείο, όπου ο κανόνας δεν θα υπάρχει πια. Ανοίγοντας μία μικρή παρένθεση, νομίζω όλοι μας μπορούμε να κατανοήσουμε την «αναγκαιότητα» του χρήματος, είτε με τη σημερινή του μορφή, είτε με κάποια άλλη ως μέσο ανταλλαγής αγαθών και υπηρεσιών σε μία κοινωνία που ενώνεται και διασυνδέεται συνεχώς σε πολλά επίπεδα. Σίγουρα η παγκοσμιοποίηση με τα θετικά της και τα αρνητικά της έχει παίξει μεγάλο ρόλο για να φτάσουμε στη σημερινή κατάσταση διασύνδεσης. Το να μπορώ να αγοράσω κάτι απ’ ευθείας από τον κατασκευαστή στη Κίνα και να το έχω στα χέρια μου σε δύο εβδομάδες (ενάμιση μήνα για την Ελλάδα-να είναι καλά τα Ελληνικά Ταχυδρομεία), είναι κάτι που είκοσι χρόνια πριν θα ήταν δύσκολο να το φανταστούν οι περισσότεροι.

Κλείνοντας τη παρένθεση και επιστρέφοντας στον κανόνα, ο πρώτος τρόπος για να αποκτήσει κάποιος πολλά λεφτά είναι να τα κληρονομήσει. Βασικά ας μην κοροϊδευόμαστε, και οι επόμενοι δύο τρόποι, δηλαδή να τα παντρευτείς ή να τα κλέψεις, προϋποθέτει κάποιον που ήδη έχει πολλά λεφτά. Οπότε το κύριο πρόβλημα ,κατά την προσωπική μου άποψη, για τη συσσώρευση του πλούτου που αναγκαστικά οδηγεί σε άνιση κατανομή αυτού είναι το γεγονός ότι μπορεί να κληρονομηθεί. Παλαιότερα, το «δικαίωμα» της κληρονομιάς αφορούσε μόνο τους ευγενείς και τον κύκλο τους, μιας και όλοι οι υπόλοιποι ήταν τόσο φτωχοί που πλην ελάχιστων αγαθών ή «ικανοτήτων» δεν είχαν κάτι να κληροδοτήσουν στα παιδιά τους (τα χρέη φυσικά εξαιρούνται, μιας και αυτά από τότε κληροδοτούνταν όπως και στις ανώτερες τάξεις). Πλέον όμως, το «δικαίωμα» της κληρονομιάς αφορά όλους και όλες.

Άλλους σε μικρότερο βαθμό και άλλους σε μεγαλύτερο, αλλά σίγουρα όλους. Είναι ο τρόπος της ανώτερης τάξης να μας κάνει να νιώσουμε κι εμείς μεγάλοι και τρανοί. Το «τυράκι» που μας έχουν πετάξει, για να πέφτουμε στη φάκα. Δούλευε μία ζωή, δημιούργησε και τίποτα από αυτά δεν θα πάει χαμένο. Τι κι αν δεν προλάβεις να ζήσεις, τα παιδιά σου τουλάχιστον θα μπορούν να καρπωθούν τη δική σου «υπεραξία». Κανείς όμως δεν προσέχει τον αστερίσκο που υπάρχει σε αυτό το κατοχυρωμένο μας δικαίωμα της κληρονομιάς. Εκεί που με μικρά γράμματα αναφέρει ρητά ότι για κάθε ένα σπίτι που κληροδοτεί ένας γονιός στο παιδί του και για το οποίο έφτυσε αίμα για να το αποκτήσει, ο πολύ πλούσιος γονιός κληροδοτεί κωμοπόλεις ολόκληρες, για τις οποίες το πιθανότερο σενάριο είναι ότι τις απέκτησε εξ’ αρχής μέσω κληρονομιάς.

Οπότε φτάνουμε στα βασικά ερωτήματα αυτού του κειμένου και τα οποία θα προσπαθήσω να αναλύσω στο δεύτερο μέρος. Τελικά «το χρήμα φέρνει χρήμα» ή «το χρήμα δεν φέρνει την ευτυχία»; Πιο από τα δύο αυτά παραμύθια θα ασπαστούμε για να δικαιολογήσουμε στους εαυτούς μας, ότι καλώς λειτουργεί έτσι ο κόσμος; Μέχρι πότε θα στρουθοκαμηλίζουμε όσον αφορά τη σημασία που οφείλει να παίζει στις ζωές μας, όχι ο πλούτος αυτός καθ’ αυτός, αλλά ο τρόπος με τον οποίο διαμοιράζεται; Και για να παραμείνω εντός της επικαιρότητας, είμαστε έτοιμοι όπως είπε και η Νταϊνέρυς στο Game of Thrones, να πάρουμε μέρος σε αυτόν τον κύκλο εναλλαγής της εξουσίας του χρήματος ή ήρθε η ώρα επιτέλους να σπάσουμε αυτόν τον κύκλο;

[συνεχίζεται]

Related Post

2 Comments

2 Comments

  1. Pingback: Show me the money [μέρος β] • Jo Di

  2. Pingback: Show me the money [μέρος γ] • Jo Di

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

To Top