MAPSTATS

2 χρόνια μετά το ΟΧΙ στο δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου

  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  • 44
  •  
  •  
    44
    Shares

Γράφει ο Παναγιώτης Κουνατίδης

Ναι, κι εγώ ψήφισα ΟΧΙ τότε.

Ναι, κι εγώ πίστευα ότι η φωνή μου θα είχε αποτέλεσμα.

Ναι, κι εγώ απογοητεύτηκα με την εξέλιξη της κατάστασης μετά.

ΝΑΙ, κι εγώ μπορώ να πω ΝΑΙ!

Δύο χρόνια πέρασαν μετά από εκείνη τη μέρα, τη μοναδική στη σχετικά σύντομη ενήλικη ζωή μου, που ένιωσα ότι η ψήφος μπορεί όντως να προσφέρει πολιτική διέξοδο, ανακούφιση και κάποιο μέλλον για όλους. Σκληρό (σαν το ροκ), αβέβαιο (σαν τις αξιολογήσεις) και δύσβατο (σαν τα τελευταία δέκα χρόνια της κρίσης), αλλά με προοπτικές ισότητας και αλληλεγγύης.

Γιατί το ποσοστό ήταν συντριπτικό αν μη τι άλλο. Απέναντι σε όλους και σε όλα, η πλειοψηφία του κόσμου, ο καθένας με τη δική του οπτική γωνία και προοπτική, αποφάσιζε να κάνει αυτό το «άλμα πίστης». ΟΧΙ προς το ΣΥΡΙΖΑ, την κυβέρνηση, τον Τσίπρα ή οποιοδήποτε άλλο προσπαθούσε να τον βάλει σε κάποιο καλούπι. ΟΧΙ, αυτό το «άλμα» αποφάσιζε να το κάνει για τον δίπλα του, τους γονείς του, τα παιδιά του, αυτούς που αγαπάει ή θα αγαπήσει στο μέλλον.

Θα είμαι ειλικρινής μαζί σας. Ψήφισα ΟΧΙ, αλλά η αλήθεια είναι ότι δεν πίστευα ότι ο συγκεκριμένος πρωθυπουργός και κυβέρνηση θα μπορούσε να πράξει κάτι καλύτερο από αυτό που όντως έπραξε στο τέλος, ακόμα και με ένα τέτοιο συντριπτικό ποσοστό στα χέρια τους. Είναι κάτι που είχα εκμυστηρευθεί σε κοντινούς μου ανθρώπους και είχα έρθει και σε έντονες διαφωνίες για αυτές μου τις διαπιστώσεις. Ήλπιζα όμως μέσω αυτού (του δημοψηφίσματος) να δημιουργηθούν τέτοιες συνθήκες, έτσι ώστε η κατάσταση να ξεφύγει από τα χέρια αυτών που οι αποφάσεις για το μέλλον μας δεν τους επηρεάζουν καθόλου και να καταλήξουν σε αυτούς που οι αποφάσεις αυτές αλλάζουν την καθημερινότητά τους (βίαια τις περισσότερες φορές).

Ας είναι. Κατάφεραν να κάθομαι πέντε λεπτά στο πληκτρολόγιο να σκέφτομαι ποια άλλη λέξη να χρησιμοποιήσω στην προηγούμενη παράγραφο αντί του «ήλπιζα». Γιατί αυτό συνέβη εκείνη τη μέρα και τις επόμενες που ακολούθησαν. Να τραυματίσουν, σχεδόν εξοντώσουν μία λέξη, μία έννοια θρησκόληπτη σχεδόν. Αυτή που πεθαίνει τελευταία. Δύο χρόνια μετά τελούμε το μνημόσυνο της ελπίδας.

Πλέον, μία κοινωνία-ζόμπι στη πλειοψηφία της, παραδομένη στο προδιαγεγραμμένο μέλλον της παρακολουθεί αμέτοχη τις εξελίξεις να τρέχουν γύρω της, τα μνημόνια να διαδέχονται το ένα το άλλο, τα δικαιώματα της να πηγαίνουν περίπατο, τα παιδιά της να μεταναστεύουν, τους κόπους και τις αποκτήσεις χρόνων να ξεπουλιούνται για ένα κομμάτι ψωμί.

Νομίζω είναι εμφανές στο κείμενο η απαισιοδοξία που διακατέχει και εμένα, όπως και αρκετούς άλλους. Και με εκνευρίζει γιατί είμαι εκ φύσεως αισιόδοξος, σε βαθμό χαζομάρας πολλές φορές. Είμαι από αυτούς που πιστεύουν ότι μακροπρόθεσμα οι κοινωνίες αλλάζουν, πάντα προς το καλύτερο. Με τον πόνο, τον μόχθο και πολλές φορές το αίμα των πολλών.

Σ’ αυτό θέλω να σταθώ κλείνοντας αυτό το κείμενο. Στην αλλαγή και στους πολλούς. Ιστορικά θαρρώ, τίποτα δεν έχει αλλάξει από έναν ή από μία μικρή ομάδα ανθρώπων. Αν εξαιρέσουμε όποιες ιατρικές ή τεχνολογικές ανακαλύψεις, σε πολιτικό-κοινωνικό επίπεδο όλες οι αλλαγές που έχουν συμβεί ήταν αποτέλεσμα αργών διαδικασιών που προέρχονταν από τις ανάγκες των πολλών. Ακόμη κι αυτές οι ιατρικές/τεχνολογικές ανακαλύψεις που οδήγησαν σε κοινωνικά άλματα μπορεί να προήλθαν από έναν ή μία μικρή ομάδα ανθρώπων ως ιδέες, αλλά για την υλοποίησή τους χρειάστηκαν οι πολλοί για να φτάσουν στο σύνολο της κοινωνίας.

Δύο χρόνια πριν ήμασταν πολλοί που αποφασίζαμε να πούμε αυτό το ΟΧΙ. Σήμερα είμαστε σίγουρα περισσότεροι και δεν πρέπει να αφήσουμε κανέναν να μας κάνει να νιώθουμε μειοψηφία. Το οφείλουμε στους ίδιους μας τους εαυτούς, που δύο χρόνια πριν ήταν έτοιμοι να κάνουν την υπέρβαση. Αλλά πολύ περισσότερο το οφείλουμε στις επόμενες γενιές που έρχονται ή προσπαθούν να ενηλικιωθούν σε ένα περιβάλλον εχθρικό απέναντι στις ανάγκες των πολλών. Γιατί το δημοψήφισμα αυτό δεν έχει σημασία πότε ακριβώς στα επόμενα χρόνια ή δεκαετίες, θα έχει «απτά» αποτελέσματα, μπορεί να μην έχει και ποτέ. Όμως συνέβη, είναι πλέον μία πραγματικότητα και όσο και να προσπαθούν οι λίγοι να μας πείσουν για το αντίθετο, τα νούμερα δεν θα τους βγαίνουν ποτέ!

Στείλε το κείμενο σου για δημοσίευση στην ιστοσελίδα jodi.graphics μέσω e-mail στο jodigraphics2019@gmail.com

Related Post

Click to comment

Leave a Reply

avatar

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

  Subscribe  
Notify of
To Top