ΒΙΝΤΕΟ

ΛΟΒΟΤΟΜΗ / ΑΠΑΝΤΗΣΗ 42

  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  

Εκεί βαθιά, στο σκοτεινό πυθμένα της αβύσσου απ` όπου ξεκίνησαν όλα, εκεί αργά ή γρήγορα κατέληξαν άπαντες.

Η ψεύτικη εικόνα που θρασύτατα κάποιοι έστησαν μπρος στα μάτια τους, αφού πρώτα τους σαγήνεψε με τα κάλλη της, τους εξαπάτησε τελικά, ώσπου τους λοβοτόμησε και αφού τους παρέσυρε στο βυθό, στη συνέχεια τους απολίθωσε και τους παράτησε εκεί.

Εκεί βαθιά, όπου η έλλειψη οξυγόνου δεν ευνοεί την καύση, η φλόγα έσβησε και μαζί της και οι προδομένες προσδοκίες, ενώ ταυτόχρονα βαριά ομίχλη απλώθηκε παντού, εκμηδενίζοντας πλήρως μαζί με την ορατότητα και κάθε μικρή ή μεγάλη βεβαιότητα.

Η ζωή απονεκρώθηκε κι ο νους κόλλησε στο λασπωμένο βυθό, δίνοντας σε όλους μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να χώσουν εκεί μέσα το κεφάλι τους για να αντιδράσουν κάπως, αφού κανείς τους δεν είχε τίποτα καλύτερο να προτείνει.

Ώσπου ήρθε και πάλι η ιερή στιγμή, όπου οι πυρακτωμένοι σπόροι κάποιων προηγούμενων απέλπιδων προσπαθειών έπεσαν σπιθιρίζοντας σαν πεφταστέρια από τον ουρανό και βούτηξαν στην σκοτεινή άβυσσο να τους αναζητήσουν.

Η συνάντησή τους, πυροδότησε ξανά την προαιώνια χημική αντίδραση που μετουσιώνει το ψέμα σε ευχή και τη βλαστήμια σε προσευχή, ξυπνώντας από τον λήθαργο τον νου, για να αναγεννηθεί μέσα του η αληθινή εικόνα του έξω κόσμου, όπου ο αέρας πνέει ελεύθερος, αναπτερώνοντας τις ελπίδες ακόμη και των πιο εξαπατημένων εραστών.

Το παθιασμένο ερωτικό όνειρο είναι αυτό που κάνει το αδύνατο αδιανόητα να γίνει δυνατό, κάτι που ακόμη και οι πιο αρχέγονες πέτρες το έχουν από παλιά καταγραμμένο στην μνήμη τους, γι` αυτό και μπορούν όποτε θέλουν να μεταμορφώνονται σε πετράδια.

Όσο δύσκολο κι αν είναι το κολύμπι με τις κλειδώσεις αγκυλωμένες, αυτός είναι ο μόνος τρόπος για να ξεπεραστεί η νεκρική ακαμψία.

Δεν υπάρχει άλλος δρόμος, αν θέλουν οι λοβοτομημένοι αφού ξεμουδιάσουν λιγάκι, να αναζητήσουν το χαμένο ανηφορικό μονοπάτι, εκείνο που δεν έχει φωσφορίζουσα διαγράμμιση, ούτε κιγκλιδώματα στις άκρες.

Άλλωστε μόνο η κίνηση δημιουργεί την τριβή που απαιτείται για να ανάψει και πάλι η φωτιά που θα μπορούσε να τους καθοδηγήσει, αφού θα κατευθυνθεί αναγκαστικά προς τα πάνω, μια και αυτή είναι πάντα η τροχιά της.

Μόνο τότε η άσβεστη φλόγα ανάβει ξανά και νικώντας τη βαρύτητα ανεβαίνει στην επιφάνεια, όπου όμως αντίθετα με την ασφάλεια που εξασφαλίζει η νηνεμία του άηχου πυθμένα, εκεί δυστυχώς επικρατούν τρικυμιώδεις καταιγίδες, με τους κρότους και τις λάμψεις να λυσσομανούν παντού, κόβοντας την ανάσα ακόμη και στους πιο θαρραλέους.

Δυστυχώς η ατμόσφαιρα προκαλώντας ασφυξία, κάνει τις περισσότερες προσπάθειες έτσι όπως είναι πάντα απροετοίμαστες, στο τέλος να οξειδώνονται και να ναυαγούν, αλλά αυτό σε καμιά περίπτωση δεν τις καθιστά ανώφελες.

Γιατί πάντα πριν τα σκουριασμένα πλοία τρυπήσουν και βυθιστούν, φροντίζουν να περισώσουν το μήνυμά τους σε ερμητικά κλειστό μπουκάλι και να το πετάξουν σε κοινή θέα κάπου εκεί στη φουρτουνιασμένη θάλασσα.

Αυτό είναι που στριφογυρνώντας ακυβέρνητο μες στα κύματα, απροσδόκητα γεννά καμιά φορά την σπίθα που καβαλάει τους υδρατμούς και εκτοξεύεται στους ουρανούς, περιμένοντας την κατάλληλη στιγμή να ξαναπέσει μαζί με τα δάκρυα της βροχής και να πάει να συναντήσει αυτούς που αντίθετα σε κάθε λογική πρόβλεψη, αποφασίζουν να προσπαθήσουν ξανά, διαψεύδοντας και την πιο επίσημη σφυγμομέτρηση.

Σε όλα τα βραδινά δελτία, αναφέρθηκε πως η εικόνα παρόλο που λαβώθηκε μετά και τα χθεσινά παρατεταμένα επεισόδια, έκανε τις μαρμαρωμένες καρδιές τους να αρχίσουν ξανά να χτυπούν σε απόλυτο συγχρονισμό, ώσπου η κυκλοφορία τελικά αποκαταστάθηκε. Η δε κοινή πλέον αναπνοή τους αλληλοτροφοδοτούμενη, επανήλθε κι αυτή στους κανονικούς της ρυθμούς, πράγμα που παρόλο που συμβαίνει εξαιρετικά σπάνια, στην προκειμένη περίπτωση απλά συνέβη κι αυτό είναι γεγονός”.

από τον Κώστα Πουλή

Στίχοι:

(Κυρίες και κύριοι χαίρετε…
λαβωμένη ξανά η εικόνα…)

Λοβοτομή τώρα οι πιστοί σου περιμένουν
Σ` άδειες πλατείες την καινούρια προσευχή
Κάθε σου λέξη για ταξίδι όταν φεύγει
Σβήνουνε όνειρα στο άσπρο σου χαρτί

Λοβοτομή όταν βρωμίζεις το κορμί μας
Πανηγυρίζουμε που είμαστε καθαροί
Πίσω απ` την σκόνη τριγυρνάμε νυσταγμένοι
Και βυθιζόμαστε στου ύπνου σου τη γη

(Λαβωμένη ξανά η εικόνα…)

Σβήνει το φως μα ούτε σκοτάδι πια υπάρχει
μόνο του χνώτου σου μυρίζει η αναπνοή
Στον καναπέ μου μία χώρα θριαμβεύει
Κι εγώ θα ζω και θα πεθαίνω πάντα εκεί

Είμαι μια θάλασσα μ` ακίνητα καράβια
Είμαι ουρανός κι όμως μου λείπει η αστραπή
Είμαι ποτάμι μα έχω ξεχάσει να κυλάω
Είμαι το βλέμμα που τα μάτια δε θα βρει
Λοβοτομή να μας κεράσεις κρύες νύχτες
Βρες ένα αγκάθι να πληγώσει ένα φιλί
Στείλε ένα φόβο στο αυτί να ψιθυρίσεις
Να μας λυτρώσει απ` τη γενναία μας ψυχή

Λοβοτομή τόσο γλυκά με νανουρίζει
Αυτό το χάδι σου που κόβει σα γυαλί
Όπως το φάντασμα στην άβυσσο γυρίζει
Και κάθε βράδυ αγκαλιάζει την σιωπή

Πότε το τρύπιο μου πιθάρι θα γεμίσει;
Οι λωτοφάγοι μου πότε θα θυμηθούν;
Φοβάμαι τ` αύριο να πάω να συναντήσω
Κι όλο στου χθες τ` άγρια λημέρια τριγυρνώ

Είμαι φωτιά μα όμως δεν έχω τι να κάψω
Είμαι πληγή που όμως τον πόνο αγνοεί
Είμαι σκιά που αγαπάει την σκιά της
Είμαι η δίψα που αποφεύγει την πηγή

(Κυρίες και κύριοι χαίρετε…
λαβωμένη ξανά η εικόνα…
μετά και τα χθεσινά εκτεταμένα επεισόδια…
που μετέτρεψαν την καρδιά…)

Η Λοβοτομή είναι μια δημιουργία των Απάντηση 42, που αποτελούνται από τους:

Χρήστος Τσαπράζης (μπασίστας στα «Ξύλινα Σπαθιά»)
Γιώργος Τόλιος (ντράμερ στις «Τρύπες») και
Κώστας Πουλής (πρώην σέσιον κιθαρίστας στα «Μωρά στη φωτιά»)

Click to comment

Leave a Reply

avatar

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

  Subscribe  
Notify of
To Top
This website stores some user agent data. These data are used to provide a more personalized experience and to track your whereabouts around our website in compliance with the European General Data Protection Regulation. If you decide to opt-out of any future tracking, a cookie will be set up in your browser to remember this choice for one year. I Agree, Deny
736